Isang Pitik

In this blog, I used to have a list of all the things I had to do or go to. That was my way of keeping me on-track, and so that people would know what I’ve been up-to lately, well…even for me.

Sa sobrang daming mga bagay na nangyari at napuntahan sa mga nakaraang panahon, halos wala na akong matandaan.

Kung hindi ko nakita na naisulat ko pala dito *turo sa baba* na pupunta ako sa Dagupan two weeks ako, at pupunta kaming Bolinao last weekend at marami pala akong mga kailangang gawin, hindi ko maalala na nagpunta pala akong Dagupan two weeks ago, nagpunta pala akong Bolinao last weekend at na marami pala akong nagawa na.

Sobra na ba? Ulyanin na ata ako.

Sana’y hindi ito senyales ng katandaan. Bata pa naman ako. Kahit na med student, pitong taon naman ang med school ko. Siguro’y dahil masyado lang akong okupado sa mga ginagawa ko sa kasalukuyan, na kahit ang mga sandaling sana’y madali sanang tandaan ay nakakalimutan.

Gaya na lang kahapon. Nagkita kami ng kaklase ko sa isang padevelopan ng mga litrato na itatago na lang natin sa pangalang Photoline. Hehe. Nagkamustahan kami ng mga lakad sa summer. Kababalik lang daw niya kasi mula sa isang family-trip abroad, hindi siya updated sa mga lakad ng mga tao. At nung oras ko nang mag-share ng mga naging lakad ko, nahirapan ako. Parang hindi ko masabi sa isang pitik ang lahat ng mga nagawa ko. Kahit na alam kong marami akong tuli missions na pinuntahan, mga planning seminars kung saan-saan, mga beach, mga party at kung anu-ano pang lakad, hindi ko ito nasabi sa kanya.

Kaklase: You? How was your summer?

Rald: Ah, masaya naman. Daming mga lakad, hindi ko na nga matandaan e…

Kaklase: I see, i see…

Rald: (biglang may naalala) Ah, nanggaling nga pala akong Dagupan at
Bolinao two weeks ago!

Kaklase: Ok. Good..What about tomorrow?

Rald: Tomorrow? (isip kaagad ng mangyayari kinabukasan…may meeting ba
ako? may malaking lakad ba ako? kung meron man, nakalimutan ko na nga
siguro..)

Kaklase: Frisbee, Ateneo. You’re coming right?

Rald: Ah..yeah! Hehe, I totally forgot. (nanaman?)

Nakalimutan kong magfi-frisbee nga pala kami mamaya. Buti at napaalala niya.

Wala rin naman ako sigurong pagkukulang. Halos lahat naman ng mga miting at appointments ko ay nakasulat naman sa PDA. Mayroon din akong notebook na maliit kung saan nakalagay ang mga gagawin ko sa araw na iyon.

Marahil ang kulang sa akin ay, gaya ng sabi ni Maan ay ang foresight (at hindsight na rin siguro). Madalas kong nalilimutan na may gagawin pala ako, may kailangang tapusin, at may meeting pala ako sa araw na iyon. Minsan, kung ‘di maiibsan, huli na ang lahat. Pero mas madalas, nagagawan naman ng paraan.

Marahil dala na rin ng katamaran, at ng chronic procastination. Marahil dala na rin ng kapaguran at masyadong katoxican. Marahil dala na rin ng pagkadala sa mga bagay na aking mga ginagawa.

Nagpakatoxic ka kasi rald…ang bata mo pa. Tsk tsk tsk…

Pero ganun na nga siguro. Kailangan ko pang pagbutihan ang aking future-telling abilities. Kailangang paghandaan ang lahat ng bagay, maging isang buwan pa man yun mula ngayon, o kahit isang taon. Will power lang naman yan e. Ayon nga sa aking isang kaklase: cramming is sooooo last year.

At siguro, kung hindi na ako gaano nag-aabala sa kung anong mangyayari sa akin sa kasalukuyan, baka unti-unti ko na ring matutunang alalahanin ang mga kapapangyari lang. Sana nga ganun na lang kadali yun. Parang isang pitik.

+++

Mamayang hapon, magfifrisbee kami sa Bellarmine Field sa Ateneo. Kasama ko ang Disc Doctors, hehe. (ang unofficial ultimate team ng Class 2010). Hehehe. Sana isang masaya at umaatikabong disc-ing na naman ito! Yeah! Sa mga gustong sumama at matuto, punta lang kayo! 3PM, sa Bellarmine Field. Text nyo na lang ako kung hindi niyo alam kung saan ito.

+++

Mamayang gabi naman, pupunta akong Paoay, Ilocos Norte. May Planning Conference kasi doon ang APMC-SN (Association of Philippine Medical Colleges – Student Network) at ako ang representative ng UP Med. Kamusta naman ito? Kakatext lang sa akin two days ago. OO. TWO DAYS AGO, para sa isang conference sa ILOCOS. Huwaw. But a vice chair’s gotta do what a vice chair’s gotta do. Hehe.

Babalik naman ako ng Sunday e, kasi 1) susunduin ko si Maan sa airport, from Korea! 2) marami pang kailangang tapusin sa preparations sa Freshman Assistance Program ng MSC. Ganito siguro ang mangyayari, aalis kami papunta dun ng 8PM mamaya. 10 hours na trip. Darating kami mga 6AM ng Saturday dun. Tapos, kailangan ko na ring umalis ng 12MN dun, para by Sunday, nandito na uli ako. Kung may jet-setter, ano ang tawag sa isang batikang land-traveller? Bus-setter? Car-setter? Hehe.

+++

Pics

Brods and Sisses in Dagupan (Sierra Monte Resort)

Sunset in Bolinao

Being A Minor Surgeon

Sorry I wasn’t able to finish resizing all the pics, kaya di ko pa nauupload sa multiply. Hehehe. Hintay na lang uli!

Worth the Wait

It was midnight.

After dropping Maan off at her dorm across Taft, I was walking back to Rob when I passed by the PGH-OPD (Out Patient Department) gate in Faura. I chanced upon an elderly couple, both around the age of 65 maybe, asking something to the guard on duty:

“Boss, saan yung pila ng oh-pee-deh?” the man asked.

“Dito ho ba yung pila ng oh-peh-deh?” his wife assumed.

It was quarter past twelve, midnight.

And they were the only ones there.

I kept on walking, and never followed what had transpired from their inquiry to the guard. I know for a fact that the line for the OPD starts there, right where they were. But it was midnight; they weren’t supposed to be there until 5am, when the line usually starts. The OPD opens not until 8am.

Out of curiosity, just to see if they did fall in line (or start the line for that matter), I looked back at them…and I saw two people, seated in front of the gate.

They fell in line.

+++

We will not be starting at the OPD until our 3rd year. It is at this year that we’ll be given partial responsibility (at least 1/5 of the praise/blame) to our patients. Patients who have too mild a-case to be admitted in the PGH wards. Patients who have traveled from every part of the country just to be serviced by the nation’s top doctors for free. Patients who have waited in line just to be included in the doctor’s patient list. Patients who sleep on the side walk of Faura, just to be the first in line. Patients whom we, as third year medical students, will practice history taking, physical examination, and diagnosing upon.

Will we be worth it? Will we be worth their time?

Medical Toxicity

Grabe, antagal ko na ring hindi nakakapagsulat dito. Malapit nang mag-isang buwan. Toxic talaga…hindi ko sukat akalaing ganito pala talaga sa med proper. Ubos na ang oras para sa mga maliliit na bagay tulad ng pagboblog…

Sa totoo lang, tatlo na lang ang oras namin, PRE-EXAM, EXAM-DAY at POST-EXAM. Ang PRE-EXAM ay yung mga araw bago ang exam kung saan gabi-gabi kang nagbabasa ng libro, transcriptions at powerpoint presentations. Ito yung oras mo ng pagrereview, mga araw kung saan “TOXIC” kang talaga. At siyempre dadating ang EXAM DAY kung saan mararamdaman mo ang halu-halong emosyon: kaba – dahil eto na talaga yung exam; kasiyahan – dahil matatapos na rin ang exam; lungkot – dahil wala kang nasagot at alam mong babagsak ka; galak – dahil sa wakas makakapag detox ka na rin. At diyan papasok ang POST-EXAM, kung saan maari ka nang matulog nang mahimbing dahil wala kang susunod na exam sa linggo.

BUT NO.

Dahil mahaba ang coverage ng susunod mong exam, madalas ay mapaghahalo na ang POST at PRE EXAM periods. Sasabayan mo ng tulog sa klase (detox) at paunti-unting gimik ang mga gabing nagsisimula ka na muling mag-aral para sa susunod mong exam. Benign (hindi toxic) ka na dapat, pero kailangan mo na ring mag-aral para sa susunod na exam…bali-wala na rin ang POST EXAM period mo…

Grabe. Paulit-ulit na lang na ganyan. Kung susuwertehin, kada-dalawang linggo umuulit ang siklo. Pero ngayong Setyembre, tig-iisang linggo na lang dahil bawat linggo may exam kami. Nakakapagod.

Hindi ko rin lubos akalaing magiging ganito ako ka-toxic. Yung nagbabasa talaga ng libro para sa exam, yung tunay talagang nag-aadvance reading, yung inaalala kung kailan may exam, kung ano ang dapat basahin…hindi naman ako ganito dati. Noon, dalawang araw lang bago ang exam ako nag-rereview at nag-aaral, at sa notes lang talaga. Bihira ako noon mag-aral sa libro. Pero ngayon, kulang pa ang isang linggo ng pag-aaral para sa isang exam. Kakaiba kasi talaga yung mga pagsusulit…matatanga ka talaga ‘pag hindi ka nakapag-aral. Sabi nga ng isa kong kaklase…iba talaga ang med school sa college…”NEXT LEVEL NA ITO!”

Pero kahit papaano, natutunan ko na ring i-enjoy ang ganitong buhay. Hindi din naman ako nalulungkot. Napapagod lang talaga ako.

Hindi naman madami ang ginagawa ko. Hmm…well, sabagay, madami na rin kung ikukumpara sa normal na med student. Sumali kasi ako sa Medchoir, e dalawang beses sa isang linggo ang practice doon. Kasama din ako sa isang banda, yung Soul Butterfly nga, at sa katotohanan, may “gig” kami sa Martes. Bukod pa doon, Sports Committee co-head pa ako sa Medicine Student Council, na may meeting every week, at player din ng volleyball ng class kaya halos may game din kami everyweek para sa sportsfest ng med.

Hehe, habang nagtitipa ako naisip kong andami ko nga palang ginagawa…

Nakakapagod din kung minsan…madalas akong late na talaga natutulog, at tulog din madalas sa klase, hindi nakikinig sa lectures at umaasa sa transcriptions. Pero ayus lang. Hindi ako nagrereklamo. Masaya ako ngayon, at least nagagawa ko yung mga bagay na gusto kong magawa. May outlet ako sa mga talento at hilig ko. At least hindi puro aral lang ang inaatupag. At buti na lang, sa awa ng Diyos, isa pa lang ang exam na naibabagsak ko. :p

Grabe, kakaiba nga talaga ang buhay med…

TOXIC nga talaga kung toxic. Pero masaya.

+++

Iba pang mga bagay:

• Kauuwi ko lang mula sa isang kasal sa Fernwood Gardens. Kumanta kasi kami ng Medchoir sa kasal ng isang doktor sa PGH. Hehehe. Masaya siya dahil unang kanta ko ito bilang trainee at kahit hindi ko pa gaanong alam yung ibang mga kanta, game pa rin! Bwehehe. Pagalingan na lang sa lip-synching. Hahahaha!
• OK pa kasi libre yung dinner namin. Kahit hindi kami doon pinakain sa reception, binigyan naman kami ng money for dinner at kumain kami sa a Venetto. Yehey. Sarap ng pagkaing libre.
• Exam na naman namin sa Thursday…OS 205 na, THORAX (Lungs, Heart and CVS). Good luck. Mas madali daw ito kaysa sa naunang exams namin. Sana nga. :]
• Marami akong natutunan sa lectures last week (nung mga times na nakikinig ako…) tulad ng paano makikinig sa lungs at heart gamit ang stethoscope, at kung anu-ano pa. Ang saya kasi may clinicals na ring kasama yung lectures…at sabay ang physio at anatomy kaya naiintindihan mo kung anong function ng bawat parte. MAHAL KO NA ANG OSI. :]
• Kailan kaya ako makakabili ng PDA…
• Ano bang ginagawa ng medical transcriptionists? Hehehe, curious lang.

+++

POP

Akala ko dati pa-epek lang ng mga doktor sa cartoons yang device na yan. May tawag pala sa kanya: head mirror. Ginagamit para malagyan ng ilaw ang bibig sa pamamagitan ng pagrereflect ng ilaw. Sisilip ka sa butas sa gitna at doon mo titignan ang bungaga at lalamunan ng pasyente. Galing no? May gamit pala talaga yung “head gear” ng mga doktor.

Technosexual

buti naman at maayos na ang tagboard ko. sira yan buong araw kahapon e. natakot na naman ako baka nagcrash na naman ang servers ng tag-board.com at mabura ang lahat ng nakaraang mga posts tulad ng nangyari kahapon.

tagal ko na rin palang ‘di nagpopost dito. actually, may mga entries akong sinusulat pero di ko pa matapos-tapos kasi pabugsu-bugso din ang oras ko ng pagsusulat. minsan may mga kachat ako kaya di ko matuloy. minsan nanonood na lang muna ako ng dvd.

———————–

kahapon, binuklat ko yung Saturday issue ng inquirer kasi sabi ngmga kaklase ko may nakakatawa daw na picture dun si Jasmine Trias at si GMA at ang caption ay: Lilo and Stitch (of course, si GMA si Stitch! wahehehe). pero I ended up reading this article entitled: Mom, I think I’m a Technosexual.

naintriga ako kasi ngayon ko lang narinig yung term. Technosexual. ano yun? parang mas gugustuhin nyang makipagsex sa mga robots o sa kahit anong gadgets? hahaha! mali nga ang iniisip ko. ayon sa artikulo, dati pa daw yung salitang yun. nagrerefer sa mga taong super duper obssessed sa mga gadgets…

kinumpara pa nga iyon sa mga metrosexuals e. ang mga metrosexuals, are staright males that can go to a basketball game in the afternoon and still go to an art gallery in the evening. technosexuals naman daw are staright males that check the latest news while in watching the basketball game on their handheld and check the latest movie scheds while in the art gallery. basta, if you rely on your gadgets to get the information you need…more or less you’re a technosexual.

nagbigay pa ng scenario yung article ng common technosexuals…chatting with at least 4 people at the same time, reading blogs and dropping comments, writing a separate entry for your own blog, listening to mp3s, downloading mp3s using Kazaa or imesh or whathaveyou…simultaneously! naisip ko, aba! pano nila nalaman ang pinaggagagawa ko dito sa pc ko? hehe. ganun na ganun kasi ako.

am i a technosexual? baka. baka konti lang. di pa naman ako ganun kaobssessed tulad ng ibang tao na gustong magpalit ng phone kada may bagong lalabas na mas maganda. o kaya gustong magwaldas ng pero para lang sa panibagong features na konti lang naman ang maidudulot na maganda sa kanilang buhay.

dati siguro, mas obssessed ako. lahat ng phones ng nokia alam ko kung anong mga features. pati mga discman at walkmans at mdplayers ng sony, alam ko…mga videocams pa. ultimte dream ko noon ay makaroon ng shopping spree sa abenson. may obssession din ako dati nun sa GLOBE. lahat ng globe ads sa jaryo, kinokolekta ko. ok ba?

pero naisip ko na wala namang maidudulot sa akin ang ganoong buhay. at lalo lang akong mafufrustrate dahil hindi ko naman kakayaning bilhin ang lahat ng gustong mga bagong gadgets…nakuntento na lang ako sa kung anong meron ako at sa kung anumang ibigay sa akin.

ikaw? technosexual ka ba?

Tunay na Kaligayahan

mga gamu-gamo

‘sang pulutong

aking nasilayan

nagsiliparan,

nagigitgitan,

siksikan

sabik sa kanilang

wagas na kaligayahan

malapitan, masilayan lamang

ang naglalagablab.

sa gitna ng kasabikan

sa’sang saglit man lang

may ‘sang pulutong,

kahit ‘sang pulutong

tumatamasa,

kumakalinga

ng tunay na kaligayahan,

kasiyahan, kagalakan

mula

sa naglalagablab.