Regression at the City of Pines

All Hail Zola

What was supposed to be a 3-day Sagada adventure turned out to be my most unforgettable Baguio experience ever.

This is PHI Class 2010 at their finest, or should I say, most juvenile.

Just before the start of internship, we planned an overnight get-away in Baguio right after our annual Dagupan trip with the brods and sisses in Dagupan. We were supposed to go to Sagada and do caving and trekking (to Siena’s delight, haha), but due to time constraints and the effect of the global recession (yeah yeah..haha) the greatest summer adventure that was supposed to be was reduced to a mere overnight stay in the summer capital.

Mile Hi Inn

Just the same, we planned to make the most out of our little time to enjoy our 3-week summer vacation just before hell breaks loose. Maan and I, while still in Palawan, haha, reserved three rooms in an old but one of the cheapest “inns” in Baguio, the Mile Hi Inn located inside Camp John Hay. We were supposed to get a big three-bedroom suite at the Bloomfield Hotel but it was fully booked so we ended up with our second choice. Most of us wanted to spend a little more for lodging since, “minsan lang naman kasi mangyari ‘to” – (Dayrit, 2009).

From Dagufun to Baguiowww!

Dagupan was a blast! We had a humongous slumber party of almost 60 brods and sisses staying and sleeping in one room! Soon after the sizzling heat of Dagupan, Miya and I, the designated drivers of the two-car convoy drove the rest of the batch (Gera, Mel, Alvin, Bjay, Maan, Reci, and Nikki G) straight to Baguio through Kenon Road. It was our very first time to drive up to Baguio, and we nearly got lost finding where the jump-off point to Kenon was.

Welcome to Baguio!

We were all used to the unremarkable sights and scenery in Marcos Highway (save for the defunct Marcos bust) that we found Kenon Road so marvelous! Kenon was right smack in between two big mountains, which is the reason why it is so prone to landslides. We were in awe with the spectacular rock formations and deep gorge! Especially our resident tourist Gera whose last visit to Baguio was about 12 years ago! We were welcomed by the Lions Head (which actually don’t look like a lion at all, more like a gorilla, haha), and after smelling the fresh pine scent and feeling the winter (WINTER DAW?!) breeze, we soon found our way to Camp John Hay.

All Hail ZOLA!

Staying inside John Hay was a very good choice. One of our must-do in our trip was to relax and have a well-deserved rest from the hustle and bustle of Manila/PGH life. We would be negating our cause if we did stay in the city proper won’t we? In John Hay, you can really feel the serenity and freshness of Baguio, sans the smoke and noise! We found Siena and Pierre at the Mile High Inn and after checking in and settling in our rooms (and checking if the toilet is dirty c/o Miya and Maan haha), I bought a new pair of Havaianas replacing my almost 4 year old pair which got lost in Dagupan, hahahaha (kinuha ng boatman!). We then heard mass, wherelese? but in the Baguio Cathedral, and soon found Jo Thomas! Siena then suggested we grab dinner at ZOLA…which later on played a very central role in our trip! Hahaha.

Zolalicious!

ZOLA was the place to be in Baguio (well, probably next to Nevada Square, ahahahaha!). It’s a resto-bar ala-Mister Kebab type with lots of food, drinks and _______ waiters! Hahaha. Kayo na bahala to fill the blank. One waiter actually said when asked “Sir, anong pasta meron kayo?” (pertaining to the type of noodles they serve). He said, “Uhm, ma’am, we have istapeggi, petuchene, angel hair and …..” If you know me really well, you’ll know that it took me a whole lot of WILL POWER and 10,000 kJ of energy to stop smirking and laughing out loud! Hehe. Anyway, despite their ______ waiters, ZOLA really got our attention when Bjay and Reci’s sandwiches came up! They were unbelievably HUMONGOUS! Apparently, everyone’s orders were all hugely parted, and with the not so hefty price tag….IT WAS A STEAL!

Siena and Pierre actually got to Baguio way earlier than us and apparently already went around town by themselves. They arrived in Baguio early morning and it was in Zola where they had their breakfast. They went around the city, and from, I guess, walking from Wright Park to Mines View, got hungry and ate at Zola for lunch. When we met them in the afternoon, we then had dinner at Zola…THREE MEALS of Siena Ona, she ate in Zola! Haha. That is why we call her the Face of Zola. Hahaha.

Sexy Ladies in the House

Sexy Ladies

After dinner , I dragged everybody to Nevada Square which, according to my online research, is THE-PLACE-TO-BE in Baguio. Being a night person that I am, of course nothing would be greater than to party in Baguio right? So we invaded a newly opened bar, 4 U 2 C. When we went in, we were the only ones there, save for two people! Haha! The-place-to-be indeed! But their offer was irresistible. A bucket of San Mig Light or Cocktail Pitcher + Fries for only P250! I think we were in a roll! Music was KOI-ish, but the sisses were mesmerized by the changing colors of the tables. Hehe. Sana magka-ganyan din sa Koi. haha. The manager even gave them a plate of ketchup and mayo which says “Sexy Ladies in the House!” It wouldn’t be a Phi night without the ceremonial batch toasts.

Because we were tired of traveling from Dagupan to Baguio, and really wanted to rest, and yes…sadly, because ageing is inevitable, haha, we went home BEFORE 12mn. :[ The plan was to drink the wine Richmond bought in Dagupan, but I think after watching a Filipino horror flick in Cinema One, everyone grew really tired and wanted to SLEEP. So...zzzz...it was.

It's All About Regression

The following morning, we were greeted by Jo! She volunteered to tour us around HER city, naks.

Regression to childhood was the theme of the whole trip, doing the things we loved when we were still kids: eating lots of food (at Zola! haha, ALL HAIL ZOLA!), riding boats (and racing with the other team!) and bikes (and nearly hitting a child!), blowing plastic balloons (and deciding who can blow the biggest one! apparently it was Miya, hahaha), going on a street-food foodtrip (especially ICE CREAM ni SIENA!), kwentuhan, tawanan, takutan, kodakan, people watching and capping the whole experience with a sumptuous dinner (no, not at Zola, haha) c/o Jo's hospitable mom and dad! Thanks Jo!

Alvin Chu and his copycat! Haha

Biking

When was the last time you blew one?

Food Trip

Z for Zola

One Foggy Night

After dinner with Jo, it was time for us to leave (so that SOMEONE could catch her plane to PALAWAN the following day! haha). The initial plan was to go down thru Marcos Highway since it was safer and more well lit. But a tip from Jo’s dad made us go down thru Kenon. It was really foggy then, and since Kenon was a road built in between two mountains, WALANG FOG dun. Marcos runs on the side of the mountain = ZERO visibility. True enough, when we *tried* to pass by Marcos Hway, we couldn’t see a thing. So we back-tracked, and went down thru Kenon.

They say Kenon is alot dangerous when driving in the dark. I say, it’s all in the driver. *hint hint* Hehe.

Thanks to the new SCTEX and the apparent disappearance of cars in the wee hours in the morning, we traveled 250KM in just 5 hours! (10PM – 3AM)

We all have our own individual Baguio experiences when we were kids, but it was a whole lot funner eminiscing and reliving everything with the best and closests brods and sisses you could ever have. Thanks batchmates!

Phi Class 2010 + Jo Thomas

So, as we start the best year of our med school life, and become the kings and queens of PGH…good luck to us! See you all again in Boracay 2010! =D

Luzon, Visayas at Mindanao

Ang sarap-sarap talaga ‘pag summer. Lalo na kapag wala kang inaatupag na kahit na anong pang-akademikong gawain. Ito ang aking huling summer bilang isang college student, dahil sa susunod na summer, ako na’y isang ganap na med student. Kaya nga’t dapat mag-saya ngayon. Make the most out of your summer-before-med-proper! ika nga ng isa kong kaibigan. Tama nga naman siya, we really do deserve this 2 month vacation. Iyon ay bago magsimula ang aming tunay na pag-aaral ng medisina.

Kaya nga’t kabi-kabila ang mga gimik ko ngayong bakashon! Hehehe. Buti na lang at nabiyayaan ako ng mabubuting magulang na walang sawang tumutustos sa aking mga kalayawan sa buhay. Salamat po!

Itong entry na ito ay binubuo ng tatlong parte. Dito ko isasalaysay ang mga naganap sa tatlong gimik ko ngayong summer.

Napagatanto ko kasing kung hindi mo isusulat ang mga nangyari sa buhay mo, kung walang dokumentong magpapatunay na nagawa mo nga iyon, walang litrato, walang video…edi parang kathang-isip lang ang lahat ng ala-ala mo sa mga sandaling iyon. Kaya’t mabuti nang isulat diba, para kahit papaano, alam mo na nangyari nga…hindi lang siya parang panaginip. (Nakuha ko yung ideyang yan kay Kaeos, hehehe. Tama nga naman siya. Basahin ninyo ito.)

LUZON: Penshoppe Bring Me Adventure cRace

April 24, 2005

VISAYAS: Boracay Is., Malay, Aklan

April 10-13, 2005

MINDANAO: Cagayan de Oro, Misamis Oriental

April 19-22, 2005

Mindanao: Cagayan de Oro!

April 19-22: Cagayan de Oro

Unang taon pa lamang kami sa kolehiyo, nagpaplano na kami ni Gideon na pumuntang Mindanao. Dapat noong sembreak noong first year namin kami pupunta sa Davao. Makikitira dapat kami kina Lyle. Ngunit hindi kami natuloy. Naging roommates kami ni Gideon, at maraming beses na naming napag-usuapan muli ang pagtuloy sa isang trip sa Mindanao, pero dahil sa kakapusan sa oras at pera, hindi pa rin kami matuloy-tuloy.

Dumating din ang katapusan ng ikalawa naming taon, at muling tinanong ako ni Gideon kung gusto ko bang ituloy yung plano namin dati. Tutal, wala na naman kaming gagawin ngayong bakashon. I answered him with a resounding…

Waynaaatt???

Kaya ayun, pinlano na namin. Umisip kami ng tamang petsa para sa pagpunta. Pero hindi na sa Davao, kundi sa Cagayan de Oro.

Bakit nga ba doon?

1. Gusto naming i-try ang white whater rafting! Hehehe! Masaya yun! Adventure buffs pa naman kaming pareho.
2. Masarap daw pagkain doon…for some reason.
3. It’s friggin Mindanao! The southern most part of the country we both have been too was Bohol lang, Visayas lang. E dahil masyado naming mahal ang ating bansa, at gusto naming pataasin ang turismo dito…gusto naming pumuntang Mindanao! Kahit saan sa Mindanao!
4. At dahil may kaibigan kaming doon nakatira, si Gillian. Kasi nga naman, kailangan namin ng translator. Mejo lang naman purong Tagalog kami ni Gideon (siya Laguna, ako Bulacan at Nueva Ecija).
5. Nais din naming maging kinatawan ng aming mga kaklase sa nalalapit na debut ni Gillian doon. At least diba, may nakarating, kahit na advanced ng isang linggo (April 29 kasi ang debut niya).

Nagyaya na rin kami ng iba pang mga kaklase. Si Abe ang sunod na sumama. Pagkatapos, si Maan na rin (na mirakulong pinayagan!) kasama ang kanyang batang kapatid na si Tinton. At kaming lima ay tumungo na sa CGY de Oro isang Martes ng umaga.

Paglapag namin sa tarmac, pikchuran agad ang naisip namin. Kaya naman chenen! marami kaming litrato jan sa tarmac ng airport sa Lumbia, Misamis Oriental. Yung airport ng CDO, wala sa city, nasa bundok. Kaya nga nakakatawa pag pa-land na yung eroplano, akala mo ang taas-taas mo pa dahil nasa may bundok ka pa, pero bigla mo na lang mararamdaman na lumapag na pala kayo. Galing!

Sinundo kami sa airport ni Gillian at dinala kami sa bahay ng lola niya. Iyon ang magiging HQ (headquarters) namin sa susunod na apat na araw dahil hindi raw kami kasya sa bahay nila. Pagkatapos noon, pumunta kaming Jo’s Chicken Inato at doon kumain ng napakasarap na inihaw na chicken. Sa totoo lang, may Jo’s din dito malapit sa bahay, pero iba pa rin ang pakiramdam kung sa bagong lugar ka kakain! Mas masarap! Kumain din kami doon ng napakasarap na halo-halo na nasa bao ng buko.

Matapos noon, kami ay nagswimming sa clubhouse ng Xavier Estates. Nagalak ako dahil may mataas na slide doon parang sa Splash Island. Hehehe. Tsaka noon na lang ako muling nakalangoy sa swimming pool. Sayang wala akong litrato doon. Naglaro din kami ng billiards at table tennis. Pagkatapos, dumaan kami sa SM Cagayan de Oro, nagtingin-tingin ng mga bagay-bagay at umuwi na rin.

Sa mga panahong iyon, na-aamaze ako kung gaano katulad ng siyudad na ito ang Maynila o ang anumang siyudad sa NCR. Ganun na ganun din, may traffic, may suburbs, may mall (tatlong mall nga e, Gaisano, SM at Limketkai), may taxi (na kung tutuusin mas asenso pa kaysa Maynila dahil may mga taxing Altis at Sentra dito), may motorella, jeep, at iba’t ibang mga industriya. Hindi gaanong pangunahing industriya ang turismo sa CDO. (Hindi tulad sa Boracay, Baguio o kaya sa Tagbilaran kung ikukumpara). Ang mga bilihan ng pasalubong ay nasa mga mall, wala sa mga stalls. Ang mga tao ay halos puro Bisaya, kaya kung kakausapin mo ng Tagalog, Bisaya pa rin ang ibabalik sa iyo. Mas mainam nang kausapin mo ng Ingles para magkaintindihan kayo.

Sa Butcher’s Best Barbeque kami kumain ng hapunan. Buti naman at swak na swak ang pangalan nila sa inihahanda nilang pagkain! Tunay ngang masarap ang kanilang barbeque. Masarap din ang kanilang sisig! Wahh! Wala na lang akong ibang ginawa ngayong summer kundi kumain ng masasarap! Grabe…

Isang text ang gumising sa akin kinabukasan. “May bago nang pope!” Ayus. Si Ratzinger naging pope habang nasa Cagayan de Oro kami! We’ll forever remember this trip kasi kapag kami tumanda, at tinanong kung kelan na-elect si Pope Benedict XVI, well, we can all just easily remember…“ah, yun yung nasa CDO kami nung mga kaklase ko…” Nice.

Noong susunod na araw, kumain kami ng breakfast sa McDo. Naghanda na rin kami para sa isang umaatikabong adventure sa white water rafting! Sinundo kami ng jeep na may dala-dala ng mga gamit pang rafting ng 9AM ng umaga sa may Mcdo. 45 minutes kasi ang drive papuntang drop off point. Pero may sidetrip pa muna sa isang Nature Park. Doon ako nag-rapell (tsaka na ang litrato nito) sa isang punong napaka taas! Mga 50ft siguro yun! Pagbaba ko, nandoon na ako sa may mga kweba. Grabe, ang ganda doon sa baba! Sina Maan bumaba na rin pero dumaan sila sa hagdan. Yung mga litrato dito, susunod na, nandoon sa digicam pa e.

Sa wakas at narating na rin namin ang drop off point. Nagsuot muna kami ng gear, tapos tinuruan ng rafting basics, tsaka pa lang kami sumampa sa aming mga rafts. Maliban sa aming lima, may tatlo pa kaming kasama pero doon sila sa isa pang raft. Sa raft namin, may tatlo kaming guides, 8 kami sa raft.

Labing-apat ang lahat ng rapids, at sa pagitan ng mga ito, may mga sidetrips pa. Una na doon ay ang bridge jumping. Tumalon kami mula sa isang tulay, mga 20-30ft siguro ang taas mula sa tubig. Nakakatakot noong una, at aakalain mong napakababa lang nung tatalunin mo. Pero ‘pag tumalon ka na…grabe! Parang ang tagal mong nasa ere! Hindi naman nakakatakot malunod dahil naka-life vest naman kami e. Sususbukan dapat namin ni Abe na mag-tumbling sa aming pangalawang talon. Nauna siyang sumubok, pero sumobra ang kanyang ikot at naunang tumama sa tubig ang kanyang mukha. SAKIT!!! Hindi ko na sinubukang magtumbling at tumalon na lang ako nang regular. Hehehe.

Minsan din kaming pinayagang magpaanod sa current sa mga ripples (maliliit na rapids). Masaya! Para kang nasa wahsing machine at dinadala ka sa iisang parte ng tubig. Nakalutang naman kami dahil may life vest nga, kaya walang takot. Ngunit si Maan, noong panahon na ng pagbalik muli sa raft, mas lalo nang naanod papalayo sa amin! Hahaha! Kaya kailangan pa namin siyang i-rescue at hilahin paakyat sa raft! Para kaming may nahuling isang sirena! :]

Masaya talaga kapag dumadaan kami sa rapids! Para kang nilalamon ng mga alon na naglalakihan! Minsan na akong napahiga sa lakas ng tama sa akin ng tubig, pero masaya naman! Hehehe. Maganda at malinis yung tubig. Maganda ding makita ang pagkakaiba ng malalim at mababaw na tubig. (Ang malalim, walang ripples sa taas, ang mababaw, maalon ang ibabaw).

Isa pa sa mga sidetrips namin ay tinatawag nilang “Snake Preview” (kung ikaw ay mejo slow, ito ay hango sa katagang “Sneak Preview”). Isa itong stretch ng wall ng bato sa kanang dako ng ilog. Ang wall na ito ay puno ng butas, pinamamahayan ng mga ahas! Bago kami pumunta rito, tumama kami sa isang bato at muntik na daw mabutas ang aming raft. nagalit tuloy yung guide namin. Kaya ayun, sa Snake Preview…pilit siyang humanap ng ahas at hinuli niya ito!

PUTANG-INA! May phobia ako sa ahas at sa kahit anong reptiles!!!
PUTANG INA TALAGA!!!!!!
ILAYO NYO YAN SA AKIN!!!!!!!!

Sigaw ako nang sigaw doon! Nagnanais na nga akong tumalon sa tubig lalo na sa tuwing inilalapit sa amin nung guide yung kulay-tsokolateng ahas! Tang-ina! Kami ni Abe doon mukhang tanga! HAHAHAHA! Ansarap na lang tawanan ngayon, pero noong mga oras talagang iyon, kulang na lang himatayin ako! Tang-ina shet talaganga yan fuck fuck fuck!!!! Hanggang ngayon kininilabutan pa rin ako sa pangyayaring iyon. Hindi ako galit sa guide, hindi naman nila kasalanang may phobia ako. At least diba may excitement yung trip namin, ay may maalala akong napaka-hmm…vivid sa adventure na iyon.

Gandang SNAKE PREVIEW talaga ag pangalan.

Matapos kaming takut-takutin ng guide, pinakawalan na rin niya yung ahas. Aba! Kaya pala nitong lumangoy sa tubig! Para siyang nagski-skid sa ibabaw ng tubig patungo sa pampang. FUHREAKKKKYY MEEEHHHNNN!!! Hindi na ako muling lumabas sa raft magmula noon.

Tumungo rin kami sa isang cave, nagpeople power patulay sa isang rumaragasang ilog (para hindi kami matangay ng anod). Pumunta din kami sa pampang na maraming mga bato. Doon, may mga batong naka-balanse lang sa isa pang malaking bato nang walang pandikit! Astig nga e! Tignan nyo yung litrato sa kaliwa. Galing no?

Sa huling dalawang rapids, pinayagan na kaming tumayo ng aming guides. Ansaya! Para kaming mga hayok sa adventure!

Hindi ko pa rin nakakalimutan yung ahas.

Natapos ang aming adventure nang wala man lang magandang finale. Bigla na lang natapos. Ayun. Hehehe. Nagsibilihan kami ng mga souvenirs, mga t-shirts at necklace.

Kahit gaano kasaya ang aming naging adventure, nalulungkot din ako dahil may isang casualty:

Nakakaiyak. Hehe, joke lang. Naaupuan ko kasi sa raft nung oras na takot na takot ako sa ahas! Hehehe. Itong pares kasing ito ay isang taon na ang tagal sa akin. Napakaraming lugar na nitong napuntahan: Subic, Banahaw, Baguio, Manila, Quezon City, Marikina, Pasig, Tagaytay Highlands, Canyonwoods, Tagaytay, Boracay, Batangas, Sta. Rosa, Calamba, Sto. Tomas, Makiling, at siyempre Cagayan de Oro. Marami na ring akong litrato na suot ko siya, ang pinaka una ay ito:

Sa Subic yan, nung field trip namin doon para sa Zoo 10 (Feb 29, 2004). Bumili kasi ako ng bagong shades para doon, ay iyon nga yung shades ko na nasira. kakalungkot. May it rest in peace.

O nga pala, nagtaping si Charlene Gonzales – Mulach doon sa Cagayn de Oro habang nandoon din kami para dun sa At Home Kayo Dito na show niya. hehe. Sayang, di namin siya nakita. :]

Habang hinihintay namin sina Gillian para sunduin kami, nakita ni Tinton na may nagaganap sa tabi niya. Jueteng operation pala. Hehehe. Pinikchuran namin, pero mejo hindi kita.

Pumunta din kaming Macumba bar noong gabi. Nakinig ng Pop-Rock DAW, pero tunog POP lang. Aysus. Pumasok kami dahil akala namin yung mga tugtog mga Sugarfree, Bamboo, Rivermaya, ganon. But no. Plano nga naming magrequest ng Mariposa ng Sugarfree, titignan namin kung makakanat nga ng banda. Pop-rock pala ah. *lol*

Kinabukasan, pumunta kami sa Duka Beach Resort. Iyon ay 2 hours mula sa Cagayan de Oro at nafeature din sa show ni Charlene! Hehehe. Doon kami nagbeach, sumakay ng canoe at kayak, at nagtitingin-tingin ng mga isda. Nakita namin yung parang Dory na isda, at isang starfish na blue. Nakakita din kami ng mga crablets at iba’t ibang klase ng corals. Dapat magsosnorkeling kami, pero naubusan na kami ng oras. Hehehe. Kumain kami sa isang parang dampa, kung saan pipili ka lang ng seafood tas ipapaluto mo sa kanila. At doon namin unang natikman yung adobong seashell (see pic). Para siyang kuhol, pero malaki!!! Grabe. kakabusog! May inihaw pa na isda at sinigang na panga. SARAP!

Namili na rin kami ng mga pasalubong noong araw ding iyon. Nag-uwi ako ng siniguelas, bulad (parang daing), dilis at mga t-shirts. Kinagabihan, nagkaroon ng munting salu-salo sa bahay nina Gillian kasama yung mga highschool barkada niya. Saya! Sarap pa ng litson.

Nung gabi, nanood kami ng AI. Putek yan, natanggal si Anwar! Siya pa naman ang gusto ko sa kanilang lahat. ARGH! Bat hindi na lang si Anthony o kaya si Scott! ARRRRGGGGHHHH!!!!!! Hindi dapat si Anwar, maganda talaga boses nyaaa! as in! Harump.

Oras na para umalis kinabukasan. Mejo late na rin kaming nagising. Nagsimula na ang liguan, at nagpahuli na akong naligo. At aba, naubusan pa ng tubig! hehehe. Ayun, kaya kami ni Maan, yung mga huling naligo, hindi na nakaligo. Konting wisik wisik lang, at pabango, solb na! Bwahahaha.

Pagkasundo sa akin sa airport ng ate ko, nagpahatid ako sa SM North. Bakit? Dahil may pupuntahan pa ako. Hehehe. Kung ano? Sa susunod na lang na entry.

Ang saya-saya ng Cagayan de Oro trip. Lalo na’t dahil kami-kami lang ang pumuntang magkakaibigan. Walang parental supervision o kung anuman. Ang saya-saya talaga! Yehey! Sana maulit ang mga ganitong klaseng outing sa mga susunod pang taon naming magkakasama! :p

-end-

Visayas: Boracay!

April 10-13: BORACAY

Sa totoo lang, si Gerson lang naman talaga ang dapat pupunta doon e, kasama ang UP PEP Drummers. Pero nagkayayaan din kami ng Ate ko na sumama, at sumama na rin yung iba kong mga kapamilya. Yehey! Hapi-hapi familee!

Sa resthouse ni Mr. Fred Elizalde kami tumutuloy kapag nandoon kami. Libre kasi, kaibigan kasi siya ng nanay ko. Pang-apat na beses ko nang pumunta doon, pero walang sawa pa rin akong na-eexcite tuwing makikita ko na ang pino at puting buhangin ng Boracay! Nice. Sinundo kami ng speedboat ni Mr. Fred sa port ng Caticlan. Yun daw ang pinakamabilis na speedboat sa buong Boracay. Asteeeg.

Sa unang araw ko doon, sumama muna ako kina Jaja, Cza at Chrissy, mga highschool friends ko. Nandoon din kasi sila, nauna nga lang ng dating. Sinamahan ko silang magshopping, uuwi na kasi sila kinabukasan. Kinagabihan, tumungo kaming COCOMANGAS Bar. Doon kami nagsayaw-sayaw, inom-inom at kung anu-ano pa. Hehehe. Doon ako nakakita ng neon blue na drink. Tinatawag itong SHAKER (see pic), at dahil may blacklights sa bar, yung blue nagiging neon blue. Asteeg nga e, pati yung mga ngipin namin nakikita kahit madilim! Hehehe.

Magaalas-kwatro na ng umaga nang ako’y umuwi, habang tulog pa ang aking tatay, nanay, ate mi, kuya lem, at mela. The moment i woke up the following morning noon, I realized that I was the only one left in our cottage. Oras na para kumain ng tanghalian. Sakit pa ng ulo ko dahil sa hang-over. Shit. Pero nawala din yun dahil madami kaming kinain nung tanghalian.

Nagswimming lang kami nung hapon at bumili ng famous shakes ng Jonah’s Fruit Shakes. Noong hapon ding iyon naganap ang aking photo shoot kasama ang aking photographer na si ate mimi. Hehehe. Ansaya magtatalon-talon! Nyahaha! Marami pang ibang litrato dito. Nagpamasahe din pala ako nung hapong iyon. Sarap! Hehehe. Pero nakakainis nga lang, kasi tuwing hinihilot yung binti ko, sumasama pati mga balahibo ko doon. Masakiiiit! Parang binubunot isa-isa! Hehehe.

Kumain kami ng hapunan sa Pier One. Doon kami sa beach front kumain, sa may sand, nakaupo sa bean bags sa ilalim ng liwanag ng buwan at ng mga tala. Kumain kami ng masarap na baked tahong with cheese among other delicious dishes. Namit gid!

The next day was spent bumming around the cottage. Kumain kami ng breakfast buffet sa Willy’s Resort. Natulog akong muli pagkatapos kumain (na isang magandang paraan para magpataba). Pagkagising ko, pumunta akong D’ Mall, para magikot-ikot at tumingin ng mga mabibili. Tumambay din ako muli sa beach front at nagtingin-tingin…ng mga naggagandahang katawan sa bikini! HAHAHAHA! Ayus.

Nakita kong may mga nagsisimula nang gumawa ng naggagandahang at naglalakihang mga sand-castles sa paligid ng beach habang ako’y naglalakad. Napagkasunduan namin ni Mela na gagawa kami kinahapunan. E bigla siyang nagpamasahe noong hapong iyon, kaya sinimulan ko nang mag-isa yung sand-castle namin. Ang lumabas, hindi sand-castle kundi isang sand sculpture ng isang Pawikan. Tinulungan din ako ni Ate Mi dito, naawa siguro sa akin dahil gumagawa ako mula 1pm hanggang mga 4pm. Nakabilad pa ako sa araw. Tsk tsk tsk…todo-tutong tuloy ang inabot ko. Hehehe.

Kahit papaano, maganda-ganda naman ang nagawa naming PAWIKAN sand sculpture. Sa katunayan, may mga Koreanong kumuha ng litrato sa tabi nito. Tignan ang litrato sa kanan. Hehehe. Asteeg! Tas sa tuwing may mga dadaan, sasabihin, “Wow! ang cute naman niyan! Sea-turtle!” Hehehe. Isa pa, naglagay ako ng donation pit sa tabi nito (yan din kasi yung ginagawa nung mga gumagawa ng sand-castles talaga e). At para masimulan ang paglalagay, nagpauna ang nanay ko ng P12 na barya. Iniwan namin hanggang maggabi. Aba! Pagbalik namin, P17 na yung nasa pit! Ayus! Limang piso ang kapalit ng pagod at paghihirap sa paggawa ng napakagandang Pawikan! hehehe. :p Ok lang, masaya naman.

Kinabukasan, araw na ng pag-alis. Doon uli kami sa breakfast buffet sa Willy’s Resort kumain. Grabe. At para malubos-lubos ang Boracay experience, pinilit ko tatay ko na magJet-ski kami! Hehehe. Masaya!!! Ang bilis-bilis-bilis! Nakaka-high talaga ang feeling. Nakakalimutan ko na may mga pating talaga sa dagat! Hehehe. Pinapagalitan nga ako ng tatay ko nung naka-angkas siya sa akin na ang tulin-tulin ko daw magpatakbo. Well, ganun naman talaga yun diba? Wala lang. Perstaym e. Saya! Nakakalungkot nga lang at wala akong litrato para maalala iyong experience na iyon! Kahit na tatlumpong minuto lang yun, masaya pa rin! Galing!

Pagkatapos magjet-ski, naghanda na ako para umuwi. Naglibot uli ako doon sa mga pasalubong shops, naglast-minute shopping para sa mga pasalubong at mga anik-anik tulad ng anklet, board shorts, tie-dyed pants, toe ring, at sling bag. At pagkatapos noon, umuwi na kami! Speedboat uli ang sinakyan namin pabalik sa Caticlan. Yay!

Oo nga pala, dala ko din si Marley sa trip na ito! Yahoo! Kaya hindi mawawala ang picture naming dalawa! Yehey!

Masaya talaga yung trip na ito! Pero siguro mas masaya kung mga kaibigan ang kasama mo, para mas marami kayong magagawa tulad ng banana boat rides, bar hopping, tambay at kwentuhan sa beach. Bonding shit kumbaga. Bwahahahahaha! Kadiri.

+++

Susunod na yung CDO story. Inaantok na ako e. Hehehe. Comment naman jan! :p